Hələ Tövratda (e.ə.IX əsr) donuz natəmiz heyvan kimi xatırlanırdı. Yəhudilərdə donuzə nifrət o dərəcədə böyük idi ki, hətta onu öz adıyla deyil, “davar-aher” – “başqa bir şey” deyə adlandırırdılar.
Yəhudilərin və müsəlmanların donuza qarşı mənfi münasibəti – hətta onun nəcisinin belə yandırılması – onunla izah olunurdu ki, guya isti iqlimdə donuzun ətində zəhər əmələ gəlir.
Lakin etnoqraflar tamam başqa səbəblər göstərirlər. Onlar qeyd edir ki, bu məsələnin kökündə insanların ibtidai dünyagörüşünə bağlı tabular durur ki, bunlar da sonradan dinlərə transformasiya olunub. Belə ki, hər bir tayfa bir heyvan totemə sitayiş edirdi və onlara toxunmaq, hətta adlarından belə istifadə etmək yasaq idi. Heyvan-allah kultu antropomorf allahlar kultunu sıxışdırmışdı. Belə allah-kultlardan biri də donuz (qaban) idi.
Bir sözlə, semit xalqlarında donuz (qaban) sitayiş obyekti olduğundan onun ətindən istifadə qadağan idi.
