“Cəhənnəm atəşi” Klubunun (“Hell Fire” Club) tarixi 1700-cü illərə aiddir və Britaniya gizli cəmiyyətlərinin ilk nümunəsi hesab edilir. Cəmiyyət özündə yüksək mənsəb sahiblərini, varlı əyanları, iş adamlarını birləşdirirdi. Klub toplantılarında pis hərəkətlər qəti olaraq cəzalandırılırdı. Lakin klub haqqında heç də yaxşı olmayan sözlər danışılır və yazılırdı.
Klubun qurucusu Frensis Deşvud (Francis Dashwood) idi. O, qəribə kişiliyə sahib bir insan idi. Bir sıra Avropa ölkələrinə səyahət edir və qayıtdıqdan sonra klub qurmaq qərarına gəlir. 1733-cü ildə qurduğu kluba Dilettanti Cəmiyyəti (The Society of Dilettanti ) adını verir və üzvlük üçün 40 nəfərə dəvət göndərir.
Bu uğurlardan cəsarətlənən Deşvud, 1744-cü ildə yeni bir klub yaradır, lakin bu klub sadəcə iki il yaşayır. Bu klub Osmanlı imperiyasına maraq duyanlar və oranı ziyarət edənlər üçün idi. Adını Divan Klubu (The Divan Club) qoyur. Qarşıda Deşvud, onu məşhur edəcək daha bir klub yaradacaqdı – “Cəhənnəm atəşi” klubunu…
1719-cu ildə Vorton hersoqundan ilhamlanan Deşvud, Sendviç hersoqu ilə birlikdə çalışmağa başlayır. 1730-cu illər boyunca klub, Uikomblu Müqəddəs Frensis Qardaşlığı (Brotherhood of St. Francis of Wycombe) adı ilə George and Vulture Inn adlı yerdə toplaşır. Günlər keçdikcə, klubun üzvlərinin sayı artmağa başlayır və Deşvud bu məkanın klub toplantıları üçün dar olduğunu anlayır və yeni bir məkan axtarışlarına çıxır. Bunun üçün mükəmməl məkan, onun evindən altı mil uzaqlıqda Sistersian monastrının qalıqları idi. Düzdür, bura həm çox uzaq idi və dağınıq halda idi, bir divar və bir neçə sütun qalmışdı.
Deşvud memar Nikolas Reveltin köməyilə ilə bu məkanı yeniləməyə başladı. Yeni bir otaq və qüllə inşa edildi. Cüzeppe Borqnis (Giuseppe Borgnis) ilə fresk rəsmləri ilə tavanın bəzədilməsi üçün müqavilə bağladı.
Üzv toplantıları ildə iki dəfə təşkil olunurdu. Dəvətlər öncədən göndərilir və tədbir geyimləri iştirakçıların özləri tərəfindən hazırlanırdı. Toplantılar 1779-cu ildə Nocturnal Revels adlı kitabda qeyd edilirdi. Üzvlər toplantılar zamanı yaxşı yeyə, şənlənə və xanımlarla maraqlı zaman keçirə bilərdilər.
Hər bir üzv istədiyi şəxsi, o şəxsin istəyi vardısa, kluba dəvət edə bilərdi. Toplantılarda içki sərhədsiz idi. Yeganə tələb yumor və əyləncə idi. Klubdakı qadınlar üzvləri və qonaqları əyləndirməklə görəvli idilər.
Yeməkdən sonra bir düjin üzv (12 nəfər) səsvermə yolu ilə (oktyabr ayında) abbat seçir və onlar yuxarı hissədə dini ayin həyata keçirir. Digər üzvlər isə onları görə bilmirdi.
1760-cı illərdə klubun fəaliyyətində bir durğunluq yaranır. 1766-cı ildə Deşvud, klubun binasında qardaşlığa aid bütün simvolları və aksessuarları sökməyə başlayır. Çünki bura klub üçün artıq maraqsız idi. Lakin klubu tamamilə ləğv etmək fikri yox idi. Klub öz toplantılarını başqa yerdə, mağarada davam etdirməyə başlayır.
Mağarada keçirilən toplantılar barədə yetərli sübutlar olmasa da, bəzən xoş olmayan xəbərlər yayılırdı. Belə ki, burada bəzi satanist ayinlərinin keçirilməsi, qurbangahların mövcud olması deyilirdi. Lakin bir daha deyirik ki, bunun sübutu ortada yoxdur. Hətta Deşvudun satanist olması haqda söz-söhbətlər dolaşırdı. 1751-ci ildə onun Müəqddəs Lavrenti Kilsəsini (St. Lawrence Church) tamamilə təmir etdirməsi bu söz-söhbətlərə son qoymaq üçün yaxşı cavab idi.
Ümumiyyətlə, dünyanın harasında olur-olsun, bir gizli cəmiyyətin daxilində nələr baş verir, bunu bilmək, demək və yazmaq, yalnız mülahizələrə dayanır və heç də həmişə reallığı əks etdirmir.
