Ən doğru yalan – HEKAYƏ
Taleh Mansur, Yazarlar

Ən doğru yalan – HEKAYƏ

Paylaşmaq

Soyuq fevral axşamlarının birində Filarmoniya bağı ilə, üzü yuxarı- İçəri Şəhər metrosuna tərəf qalxırdım. Üzü yuxarı qalxsam da başım aşağı idi. Kürəyimə şələlədiyim günahların ağırlığını unudub özümü Tanrı dərgahında hiss edirdim. İşə bax, demə göy üzünə baxmaqla deyil, ayıb bir iş tutmuş adam kimi başını aşağı salmaqla da özünü Tanrı dərgahında hiss etmək olarmış. Kərəminə şükür, ilahı!
Nə başınızı ağrıdım, yerdə deyildim, məkan və zaman anlayışını ruhumun “Domna sobasına”atıb əritmişdim. Öz aləmimdə Tanrını təntənəli şəkildə salamlayır, ona şeirlərimi oxuyurdum. Arada giley-güzar eləyirdim ki, yer üzündə şairləri heç kim dinləmir. Bir növ Tanrıya ərk eləyirdim, hesab edirdim ki, məni yaradıbsa, yazdığım şeirləri da dinləməlidi. Söhbət şirin yerində göylərdən yerə çırpıldım. Əvvəl elə bildim, Tanrı dərgahında boşboğazlıq elədiyimə görə mələkləri məni ayaq-baş hop götürüb yer üzünə tolazladılar. Qəzəbləndim, başımı qaldırıb məni göylərdən yerə çırpan qüvvəni görməyə çalışdım. O qüvvə düşündüyüm qədər mərdimaz bir şey deyildi- soyuqdan göyərmiş qadın dodaqlardan qopan “Qardaş, balam xəstədi, əməliyyatı üçün pul yığıram, Allah xatirinə kömək elə” sözlər idi. Qəzəbim qəzəbli şəkildə mərhəmətə çevirildi. Qarşımda qarabəniz arıq bir qadın dayanmışdı. Alagözləri nə rəngi qaçmış qara bənizinə yaraşırdı, nə də nimdaş qara paltarına. Heç zərif əlləri əl açıb dilənmək üçün də yaramırdı. Əlimi cibimə saldım. Hiss elədim ki, cibimin kefi qaçdı. Barmaqlarım dükana xirdəyəcən borcu olan işsiz ata kimi xəcalət təri tökə-tökə cibimdən bir manat qulaqladı. Elə bil cibim gözünün ağı-qarası bir balasını itirdi. Barmaqlarım cibimin qarğışını eşitməsə də mən o səsi eşitdirdim. Özü də lap aydın. Pulu qadına tərəf uzatdım. Nimdaş manatlığı bir az Bakı küləyi titrətdi, bir az da əsən əllərim. Bu azmış kimi nimdaş manatlıq bir az da qadının əllərində əsməli oldu. Qadın o qədər sevindi ki, mənə təşəkkür etməyi belə unutdu. Yəqin çox adama əl açmışdı, artıq təşəkkür etməkdən yorulmuşdu. Qadının arxasınca baxmağa ürəyim gəlmədi. Başımı yuxarı qaldırdım, göylərin dərinliyindən qorxdum. Yenidən Tanrının dərgahına qalxmağa həvəsim qalmamışdı. Bircə manatlıq yügünləşmişdim. Kaş çoxlu pulum olaydı, misal üçün min manatım. Görəsən min manatlıq yüngülləşmək necə olur? Bəs bir milyonluq necə? Bir neçə gün özümə təkrar-təkrar bu sualı verdim. Nə cavab tapdım, nə də o qədər pul. Yenə Tanrı köməyimə çatdı. Yox, pul yetirmədi qurban olduğum. Hərlədi, fırladı bir neçə gün sonra yenə Filarmoniya bağı ilə üzü yuxarı qalxmaq qismət elədi mənə. Yenə həmin qadınla qarşılaşdım. Yenə həmin vaxtda, həmin saatda. Bəlkə də, elə həmin dəqiqədə və həmin saniyədə. Bu dəfə o məni öz aləmimdən ayırmadı, mən ayırdım onu “öz aləmindən” Qadın skamyların birində oturub pivə içirdi. Özü də yavan yox, araxislə. Donub yerimdə qaldım. Qeyri-ixtiyari nəzərlərim qadına zilləndi.Bir anda baxışlarımız toqquşdu. Özüm kimi əmin idim ki, qadın məni görən kimi tanıdı. Nəzərləri yerə dikildi, hönkürmək istədi qəhər boğazında düyünləndi. Bildirçin kimi cəld yerindən sıçrayıb üzü aşağı sahil bağına tərəf qaçmağa başladı. Onun arxasınca baxmaq istəmədim. Əlbəttə, mən onun məndən utanıb qaçmağına baxa bilərdim, ancaq baxmadım. Hesab elədim ki, onun mənim tənəli baxışlarımdan qaçmağını təxəyyülümdə daha gözəl və kədərli təsəvvür edə bilərəm. Yox, yox, daha doğrusu hesab elədim ki, o qadın mənə yalan satmayıb, həqiqətən övladının əməliyyatı üçün pul yığıb. Lazım olan pulu yığıb bitirənə kimi övladı ağrılara dözməyib canını tapşırıb. Və qadın ağrı-acısını unutmaq üçün yığdığı pulları içkiyə verib, qalan ömrünü də sərxoş kimi yaşamaq istəyir. Bütün bunları düşünüb qurtarandan sonra mənə elə gəldi ki, qadın qaçıb özünü dəniz sahilinə verdi. Bütün vücüdü xəcalət tərinə və göz yaşına çevirilib dənizin sularına qarışdı. Dəniz onu mənim tənəli baxışlarımdan gizlətdi.
Qəfil külək qalxdı, külək sahibsiz pivə şüşəsini aşırtdı, araxis yerə dağıldı. Ətrafımda gözlə görünəcək, heç bir hadisə baş vermirdi. Və yenə mənə elə gəldi ki, sabah qağayılar qadının pivəsinin və araxisini aparmağa gələcəklər. Nəfslərinə hakim ola bilməyib olan-qalan pivəni içib, araxisi dənləyəcəklər. Sərxoş olub uça bildiklərindən də hündürə qalxacaqlar. Dəniz qağayılarını geri səsləyəcək. Qağayılarsa dənizə əhəmiyyət verməyəcəklər. Səsləri yetdiyi qədər qışqırıb Tanrını çağıracaqlar. Tanrı qağayılara mehribancasına hay verəcək. Qağayılar baş verənləri bircə-bircə Tanrının ovcuna qoyacaqlar. Tanrı isə səbrlə qağayıları dinləyib, “Bilirəm, hər şeyi görürdüm…”- deyəcək. Sərxoş qağayıların pivə qoxan nəfəslərini yumaq üçün mərhəmət sahibi dənizə yağış yağdıracaq. Sahil bağındakı polislər daldalanmaq üçün qaçıb isti bir güşəyə çəkiləcəklər. Sahil bağında gəzişən sevgililər fürsətdən istifadə eləyib yağış altındaca doyunca öpüşəcəklər. Dünyanın harasındasa bir qadının bətnindəki körpənin ilk dəfə ürək döyüntüləri eşidiləcək. Həmin vaxt dünyanın başqa bir yerində hansısa insan övladının ürəyi son dəfə döyünüb, dayanacaq. Mən isə Tanrının qucaqlamaq üçün əllərimi göyə açacağam. Tanrının barmaqlarından qopan yağış damcıları mənim barmaqlarımın ucundan öpəcək. Və mənim islanmış barmaqlarım, Tanrı sığal çəkirmiş kimi, yanaqlarımdan süzülən göz yaşlarına sığal çəkəcək…

Taleh Mansur